#Thoughts: Αν ήσουν εσύ αδέσποτος;

Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν ήσουν αυτό που είσαι; Αν δεν είχες δύο πόδια, δύο χέρια;.. Αν δεν είχες ανθρώπους δίπλα σου, ένα σπίτι, ένα πιάτο φαγητό;... Αν δεν σε έλεγαν Γιώργο-Γιάννη-Μαρία-Κατερίνα;.. Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σου αν δεν ήσουν εσύ;..


Στους δρόμους καθημερινά συναντάμε ένα σωρό κόσμο.. Διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικές ιστορίες.. Ο κάθε ένας πίσω από το βλέμμα που θα σου ρίξει -αν σου ρίξει- κρύβει μία δική του, μοναδική ιστορία.. Χαρούμενη ή όχι, δεν έχει σημασία.. Είναι δική του, είναι η ζωή του.. Σίγουρα όταν κάθεσαι και περιμένεις τον Κώστα ή την Σοφία στο συνηθισμένο σημείο για να πάτε στο στέκι σας για έναν καφέ και λίγο κουτσομπολιό, κοιτάς τους ανθρώπους γύρω και σκέφτεσαι.. Έχει σίγουρα περάσει από το μυαλό σου έστω και μία φορά η σκέψη "άραγε πώς να τον λένε; πόσο χρονών να είναι; ποια είναι η ζωή του;"... σίγουρα! Ίσως του χαρίσεις αυθόρμητα ένα χαμόγελο, ίσως και όχι.. Σου έχω όμως ένα ερώτημα.. Όταν βλέπεις κάποιο αδέσποτο ζώο, σκέφτεσαι το ίδιο; Αναρωτήθηκες ποτέ ποια ήταν η ζωή του πριν βρεθεί στον δρόμο; Πώς κατέληξε εκεί; Ποια ανθρώπινα χέρια το παράτησαν;  Έχεις αναρωτηθεί ποτέ;.. Ή απλά το προσπερνάς με μία αίσθηση αηδίας και φεύγεις πριν προλάβει καν να σε μυρίσει;..

Είμαι μανιακή, το παραδέχομαι! Ίσως να αγαπάω τα ζώα και ιδίως τα σκυλιά περισσότερο από τους ανθρώπους.. Μεγάλωσα μαζί τους όμως και πίστεψε με, δεν με πείραξε ποτέ κανένα τους! Αντιθέτως, άνθρωποι μου τα τσαλαπάτησαν στον δρόμο με τις ρόδες του αυτοκινήτου τους και έφυγαν αθόρυβα.. Άνθρωποι τα χτύπησαν επειδή τα φοβήθηκαν όταν τους έκαναν χαρές..  Άνθρωποι μου τα δηλητηρίασαν με ποντικοφάρμακο..  Άνθρωποι τα παράτησαν έξω από την πόρτα μου νεογέννητα και άνθρωποι μου τα έκλεψαν με τα ίδια τους τα χέρια.. "Άνθρωποι"... Δεν θα μάθω ποτέ το όνομα τους, δεν θα καταφέρω ποτέ να τους ρωτήσω "γιατί"... αλλά ας είμαστε ειλικρινείς...Δεν ήταν καν άνθρωποι.... Για εμένα η Μπουμπού, ο Ρόκυ, ο Ερμής, η Νένια, η Ήρα, ο Δίας, αυτοί ήταν για εμένα άνθρωποι.. Το παρεάκι μου που κάποιοι αποφάσισαν να διαλύσουν! Τα πλάσματα που μόλις με έβλεπαν έτρεχαν πιο χαρούμενα από ποτέ.. Που από την χαρά τους έπεφταν πάνω μου και με τη σειρά μου έπεφτα στο πάτωμα χωρίς να με νοιάζει αν κάτω υπάρχει άσφαλτος, πλακάκι, γρασίδι ή πούπουλα.. Με έριχναν κάτω άθελα τους από αγάπη και με γέμιζαν σάλια και βρωμιές.. Αηδία για εσένα ε; Η πιο υπέροχη αίσθηση για εμένα.. Μπορούσα να μπω στο μπάνιο μου και να πλυθώ αμέσως..Αλλά γιατί να διακόψω το παιχνίδι; Γιατί να τους κόψω τη χαρά;  Γιατί να είμαι εγώ καθαρή σε έναν κόσμο γεμάτο βρώμικους -στην ψυχή- ανθρώπους;

Ναι ναι, είμαι μανιακή.. Όταν τρώω στον δρόμο το αγαπημένο σου σουβλάκι και έρχεται ένα αδεσποτάκι στα πόδια μου και με κοιτάει, -ώ τι σφάλμα- του πετάω το κρέας.. Μπορώ να φάω την πίτα και τις πατάτες, έτσι δεν είναι; Μπορώ να ζήσω χωρίς τα γραμμάρια του κρέατος που μόλις του έδωσα.. Ναι ναι, είμαι από αυτές που καμιά φορά μπαίνουν στο σούπερ μάρκετ μόνο για να πάρουν μία μικρή κονσέρβα για το αδεσποτάκι που τους έκανε παρέα σε όλη τη διαδρομή.. Που τριγύριζε στα πόδια τους όλη μέρα και τους περίμενε έξω από κάθε κατάστημα που μπήκαν για να κάνουν τις δουλειές τους.. Του αξίζει λίγη μυρωδιά για την παρέα και την αναμονή, δεν του αξίζει; Είμαι από εκείνες που χαϊδεύουν κάθε σκυλάκι που θα δουν στον δρόμο κι ας τις ακολουθήσει καθ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής.. "Μα τα αδέσποτα μεταφέρουν μικρόβια, βρωμιές, δεν ξέρεις αν έχουν κάνει ποτέ εμβόλιο, δεν ξέρεις καν αν είναι επικίνδυνα, μπλα μπλα μπλα".. Ο μόνος επικίνδυνος εδώ είσαι ΕΣΥ! ΕΣΥ τα παράτησες στον δρόμο, ΕΣΥ τα αναγκάζεις να κυνηγήσουν για να βρουν τροφή.. ΕΣΥ τα βάφτισες "αδέσποτα".. ΕΣΥ που τα πήρες για δώρο χριστουγέννων, τα αγάπησες, τα φρόντισες και ύστερα τα πέταξες γιατί απλά... βαρέθηκες! κουράστηκες! δεν έχεις χρόνο! Και αν δεν πέταξες αυτά, πέταξες τα παιδιά τους.. Ναι, για εκείνα τα νεογέννητα κουτάβια που έριξες σε μία κούτα και παράτησες δίπλα από τον κάδο σκουπιδιών μιλάω.. Για εκείνα που γεννήθηκαν για να πεθάνουν γιατί απλά ΕΣΥ είσαι ανεύθυνος και δεν στείρωσες το σκυλί σου..


Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σου αν ήσουν ένα από όλα αυτά τα αδέσποτα;... Αν σου πρόσφεραν αγάπη και μετά σε παρατούσαν στο άγνωστο;.. Αν σου μάθαιναν τι σημαίνει οικογένεια και ζεστασιά και μετά σε άφηναν σε έναν δρόμο με ψυχρούς αγνώστους;... Αν αντί για χαμόγελα και χειραψίες στον δρόμο, σου έδιναν κλοτσιές και βρισιές;... Σκέφτηκες ποτέ πώς θα ήταν να σε έπαιρναν αμέσως μετά από τη γέννηση σου και να σε πετούσαν μέσα σε μία κούτα, δίχως πόνο και ντροπή;... να κατέληγες στα σκουπίδια... μαζί με ένα τόνο άχρηστα αντικείμενα.. ανάμεσα σε εκείνα και εσύ..

Το μέλλον σου;
Στα χέρια ενός άγνωστου γιγάντιου δίποδου πλάσματος που θα σε μάζευε (ΑΝ σε μάζευε!) στο σπίτι του και θα έδινε τα πάντα να σε κρατήσει στη ζωή και να σου βρει ένα παντοτινό σπιτάκι...

Από τύχη δεν είσαι εσύ.

Αγάπησε τα, φρόντισε τα..

Να είσαι υπεύθυνος, τόσο όσο θέλεις να είναι οι άνθρωποι από τους οποίους εξαρτάσαι.

• Στις παραπάνω φωτογραφίες είναι αδεσποτάκια που φωτογράφισα εγώ κάπου στον δρόμο.
• Απαγορεύεται η οποιαδήποτε αντιγραφή, αναπαραγωγή ή αναδημοσίευση χωρίς την προσθήκη πηγής.